سوالات متداول

اولین نوع ملات که بشر از آن استفاده نموده، ملات گل، ملات کاهگل و ملاتهای پایه آهک و پایه گچ می‌باشد که آثار باقیمانده از آن به هزاران سال پیش برمی‌گردد.اولین کاربرد ملاتها، چسباندن قطعات به یکدیگر و اندود سطوح مختلف بوده است، با ابداع سیمان، چسباننده‌های معدنی (آهک و گچ) جای خود را به سیمان دادند. علت اصلی، خواص مناسب و سهولت کار با سیمان می‌باشد. اجزاء اصلی ملاتهای سنتی، سیمان و ماسه هستند که به طور جداگانه به کارگاه انتقال داده شده و در نسبت‌های مناسب به صورت دستی با یکدیگر مخلوط شده و پس از افزودن آب، ملاتی با خواص خمیری مناسب، تهیه می‌شود. در ملاتهای کارگاهی، چسبندگی و پیوند از طریق ایجاد و درگیری مکانیکی بین لایه‌ها ایجاد می‌شود. در دهه‌ی ۱۹۶۰ و در پی نیاز به بازسازی خرابی‌های جنگ جهانی دوم، تقاضای ساخت صنعتی ساختمان ها افزایش یافت. از آنجایی که استفاده از ملات های سنتی به دلیل مشکلاتی چون عدم چسبندگی و پیوند مناسب به سطح زیر کار ، نداشتن دوام ، عدم امکان کنترل کیفیت و ... باعث خسارت های فراوانی شده بود ، متخصصان به فکر ابداع و استفاده از ملات های خشک آماده افتادند. استفاده از این ملات ها به دلیل کنترل کیفیت دقیق و مداوم در کارخانه و انجام آزمون های مختلف ، سبب افزایش کیفیت اجرا و استحکام ساختمان می گردد. از طرف دیگر به دلیل آماده بودن برای مصرف ، در کارگاه تنها نیاز به افزودن آب دارند لذا خطاهای انسانی در تعیین نسبت های اختلاط به حداقل ممکن کاهش پیدا میکند.
L
A D I N G